Een bruine en een blauwe taart

25 maart 2012

Of hoe veel er kan mislukken.

In mijn voorraadkast ligt al een tijdje een zakje met verschillende kleuren marsepein, ‘rolkwaliteit’. Reden om een paar keer een biscuittaart te maken met een bekleding van marsepein. Zo’n soort taart als je tijdens een taartworkshop maakt. Maar omdat ik er dan graag iets van maak wat met de kleur te maken heeft, bezorgde de blauwe me nogal wat hoofdbrekens. Wat is er nu blauw? Behalve heksentoetjes?

Water. Dus het zou een watertaart worden. Met als vulling bosbessen, die doen ook behoorlijk blauw aan. En omdat het om een feestje ging, nog een tweede taart erbij, met chocola. Doet het altijd goed, wat je er ook van maakt. Twee dagen van tevoren heb ik de vulling gemaakt: banketbakkersroom gekookt, chocoladeganache geroerd (met een scheut likeur erdoor, voor de grote-mensentaart), potje bosbessenspul gekocht. Dat kan ik wel dromen allemaal.

En daarna ging het mis.

Ik verwachtte dat een willekeurig recept voor een bodem uit mijn grote taartenboek wel goed zou zijn. Helaas, verkeerd gegokt. De biscuitbodem met cacao voor de chocoladetaart was plat maar wel eetbaar. De gewone bodem, voor de watertaart, was een soort omelet geworden. En pas toen ik die uit de oven haalde herinnerde ik me dat ik één keer eerder zoiets heb geprobeerd – met hetzelfde resultaat.

Inmiddels waren de eieren vrijwel op en de winkels dicht. Morgen verder kijken.  ’s Avonds kreeg ik te horen: ‘ja maar dat is toch ook heel moeilijk!’. O. Dat wist ik niet. Maar met een tip erbij: 20 minuten mixen en ook nog au bain marie. Ik weet niet of de buren daar erg blij mee waren, maar de volgende ochtend stond ik om 8:15 bij de kassa met drie dozen eieren, en daarna heb ik de tip heel goed opgevolgd. En het werkt! ik heb echt nog nooit zo’n mooi gerezen bodem gemaakt (nee hèhè, zie hierboven). Deze taart ging toen maar als bouwpakket mee naar het feestje, want vullen kan pas als de bodem is afgekoeld.

En de chocoladetaart… Tja. Mijn eerste plan was twee lagen biscuit met daartussen een laag schuim, dat alles aan elkaar geplakt met ganache. Toen de bodem te plat bleek om doormidden te snijden heb ik dat omgedraaid: twee lagen schuim en daartussen een chocoladebodem. Nog ‘even’ twee schuimlagen bakken dus. En of het er nou aan lag dat ik ongeduldig was, of aan de koffie die ik erdoor geroerd had, maar zelfs die zijn mislukt. Aangebrand. En zelfs zo erg dat ze niet meer te eten waren. Ik wist niet dat ik het kon.

Gelukkig had ik, ik durf het bijna niet te vertellen, die ochtend van de bakafdeling in de supermarkt ook nog een kant-en-klare en ook al voorgesneden taartbodem gekocht. Voor noodgevallen. En daar was nu toch wel sprake van. Dus twee supermarktbodems met daartussen mijn platte chocolaag en vooral veel ganache want die kant-en-klare is nogal droog. Bovenop een patroontje van mokkaboontjes en pure hagelslag en de taart is toch nog geslaagd, hoewel hij dus maar een héél klein beetje leek op wat ik bedacht had.

Puntjes chocoladetaart

Met de watertaart is het uiteindelijk toch nog goed gekomen. De bodems (het waren er twee) zijn maar heel weinig ingezakt, en konden nog prima doorgesneden worden. Banketbakkersroom ertussen, en de kleine op de grote gestapeld met bosbessenspul als plakmiddel. Daarna heb ik hem helemaal afgesmeerd met blauwe slagroom, je bent tenslotte een blauwe taart of niet.

 

 

 

 

 

 

En toen was het alleen nog een kwestie van versieren. Marsepein uitrollen (ik ben er nog niet achter hoe je dat met poedersuiker doet zonder dat er witte vlekken achterblijven), in de vorm van grote druppels snijden en over de taart draperen. Beetje glitter erop en om het helemaal af te maken: twee marsepeinen eendjes. Aaaah…

Blauwe watertaart met eendjes

En wat je er dan toch nog van kunt maken.

Advertenties

2011: samenvatting in cijfers en plaatjes door wordpress

1 januari 2012

The WordPress.com stats helper monkeys prepared a 2011 annual report for this blog.

Here’s an excerpt:

A San Francisco cable car holds 60 people. This blog was viewed about 1.800 times in 2011. If it were a cable car, it would take about 30 trips to carry that many people.

Click here to see the complete report.

Rijstpuddinkjes met rozensmaak

9 december 2011

En toen de oven toch aan stond, het rooster meteen maar wat voller gezet. Want een hele oven voor één cakevorm, dat is toch een beetje overdreven.

Gelukkig had ik nog meer restjes: gekookte witte rijst (basmati, dat ruikt zo lekker), en wat gedroogde cranberries. Dat werd samen, hoe kan het anders, rijstepudding. Eieren, melk en suiker kloppen, rijst erdoor, cranberries en voor een subtiel smaakje wat rozenwater en gedroogde rozenblaadjes. Vraag me niet naar hoeveelheden, want ik doe altijd maar wat. Pudding wordt het toch wel. In de oven en klaar. Wat een lekker toetje is dat!

Rijsttoetje met rozensmaak

Appelcake

9 december 2011

Ik vind appels-om-zo-te-eten erg lekker, maar alleen als ze knapperig en een beetje zuur zijn. Zacht en zoet, dan doe ik er liever iets anders mee. Dus ook als in aanleg lekkere appels te lang liggen en te rijp worden, verzin ik er een baksel omheen. Deze cake is alweer op, maar ik vond het ook zowat om met Sinterklaas niet over speculaas maar over appels te schrijven. Daarom nu pas dus.

Het ging om drie niet al te grote appels die nog op de fruitschaal lagen, en dat is niet genoeg voor een fatsoenlijke appeltaart. Dus appelcake. Met stiekem toch een sinterklaastintje eraan: gemalen amandelen door het beslag en een schepje mixed spice. Een Brits mengsel dat wel wat van speculaaskruiden heeft, alleen in verhouding minder kaneel en mét een flinke hoeveelheid korianderzaad. Mmm!

Nu ik het recept teruglees zie ik dat ik er om het geheel een boost te geven ook nog een scheut citroenlikeur doorheen geroerd heb. En een trucje om de cake niet té nat te laten worden en tegelijkertijd nog wat smaak toe te voegen: de stukjes appel eerst even bakken in een klontje boter en dan pas door het beslag roeren. Dan hebben ze zo’n lekker gekaramelliseerd jasje aan, binnen in de cake.

Vrij eenvoudig recept uiteindelijk, maar heel geslaagd. Een foto in close-up:

Appelcake

Chocolade-notenkoekjes

5 november 2011

Vandaag een variant op die heerlijke amandelkoekjes die je zo eenvoudig snel tussendoor kunt maken: chocolade-notenkoekjes. De basis bestaat uit amandelen, suiker en eiwit, ongeveer in de verhoudingen 1:1:1. En de grap is dat je niet moeilijk doet met eiwit stijf kloppen, maar het er gewoon zo doorheen roert. Stuitertjes van maken, even in de oven en klaar.

Je kunt eindeloos variëren, afhankelijk van je bui en wat er nog in de koelkast staat. Dat leverde vandaag koekjes op met chocoladesmaak (bui) en kastanje (koelkast). Laatste schep kastanjepuree, cacao, vanille-extract. Voor de amandelen gebruikte ik wat uit de grote zak tot poeder gemalen amandelen die ik gekregen had. Van de Carrefour. Kan het iedereen aanraden: als je in België bent, neem zo’n zak (of twee) mee terug. Zo gelijkmatig fijn krijgt mijn amandelmolentje ze niet, en dit is ontzettend makkelijk. En betaalbaar.

Door de puree was het deeg iets natter dan normaal, dus ik heb met twee lepels bergjes gemaakt. Een kleine plaat vol. Je moet bij koekjes met cacao wat beter opletten wanneer ze gaar zijn, want aan de kleur zie je het niet. Gewoon even voorzichtig voelen (en vast eentje proeven tussendoor). Afkoelen en ze zijn precies goed: krokant korstje en kleverig van binnen. Ik wilde er eerst nog een chocoladekontje aan geven, maar omdat ik geen couverture in huis had heb ik dat maar laten zitten. Zoals ze nu zijn gaan ze ook snel op (al is het misschien niet snel genoeg om te voorkomen dat ze een beetje zacht worden)!

Chocolade-notenkoekjes

Kastanjecake met amandeltopping

15 oktober 2011

In twee dagen tijd kan zich in je hoofd een heel concept van een taart vormen, en al denkend over het recept kristalliseert het dan langzaam uit. Maar hoe gaat dat nu eigenlijk? De eerste stap bij dit nieuwe probeersel was: een zachte cake. De optie van een droger baksel met een laagje kastanjepuree erop viel al snel af, omdat de puree ongezoet is. En omdat ik niet van droge taarten houd:) Met puree door het beslag heb je al eenvoudig een beetje natte cake te pakken. ‘Maar dan is het ook leuk als er bovenop een steviger laag zit, als contrast’. Zo gedacht, zo bedacht. Een karamellaagje met daarin de amandelen uit het aangebroken zakje in de kast.

Als er een zoete laag op zit, moet de cake zelf iets minder zoet zijn. Juist het verschil maakt het interessant. Dus, iets minder suiker dan in een standaard cakebeslag. En ik heb ‘m liever niet al te zwaar, dus ook geen boter. Wel crème fraîche, daar wordt de textuur nog smeuïger van. Is alleen kastanje genoeg om smaak te geven aan een hele cake? Ik denk het niet. Mixed spice erdoorheen, omdat het zo goed bij de tijd van het jaar past. En dan misschien nog iets om het te verdiepen? Chocola of cacao passeerden nog even, maar dat vond ik minder geschikt. Of ik had er gewoon geen zin in, kan ook. Uiteindelijk werd het een vleugje koffie.

Hoe maak je zo’n karamellaag? Met de tarte tatinvorm! Het is natuurlijk de vraag of zo’n cake daar ook goed uitkomt, ook al de mijne geloof ik wel anti-aanbak. Maar een beetje spanning moet er blijven;)

Dat was de theorie.

De praktijk ging voortvarend van start: amandelen roosteren, af laten koelen en grof hakken. Boter en suiker laten smelten in de vorm. Ik heb het niet al tot een karamel laten komen, omdat ik verwachtte (hoopte?) dat dat tijdens het bakken nog wel zou gebeuren. Dus eigenlijk alleen boter smelten en de suiker erdoorheen roeren. Amandelen erdoor, beslag van alle andere ingrediënten erop en bakken maar. Voor de zekerheid heb ik een foto gemaakt van het amandellaagje in de verder lege vorm, en een toen de cake gebakken was, voor het geval het storten helemaal mis zou gaan.

amandellaagje

 

 

 

 

 

Door de kastanjepuree kleurt de cake veel donkerder, en vooral door de ovenruit heen leek het ineens bijna zwart. Schrikken! Maar gelukkig, met de deur open zag het er prima uit. Hij was sneller gaar dan ik gedacht had, maar ook niet zo dik, dat zal het zijn.

En toen de grote test: wat gebeurt er als je ‘m omkeert op een bord?

Hij kwam laaaaangzaam los uit de vorm, slippend en bijna lillend (als het niet zo’n vies woord was;)). Niet in het midden, en ook niet helemaal heel, maar wel zo dat het er nog uitzag als een cake. Het suikerlaagje was geen karamel geworden, en bleef gedeeltelijk achter in de vorm daardoor. Niet heet en vloeibaar genoeg. Ik heb het er nu gewoon uitgeschept en over de cake verdeeld. Als ik het een volgende keer wel echt zo wil, beter dus van tevoren al helemaal laten karamelliseren.

Maar, de restjes die achterbleven in de vorm smaken nu ook al goed. Dus misschien laat ik het wel zo. De cake zelf is van buiten droog, maar van binnen nog een beetje zompig en toch gaar, precies zoals de bedoeling was. Hij mag mee uitgedeeld worden.

Kastanjecake met amandeltopping

Herfstige appeltaart

14 oktober 2011

Van (bijna) de laatste appels van eigen boom, die het zo goed doen in taart (ze worden niet of nauwelijks te koop aangeboden, maar mocht je iemand kennen met eigen boom: Groninger Kroon. Probeer er wat van mee te krijgen als je appeltaart wilt bakken!), ook nog een appeltaartje gemaakt. Met een rest deeg die ik nog in de vriezer had, standaard ouderwets recept dus altijd goed. Van een boom uit de buurt had ik eerder wat tamme kastanjes opgeraapt en die liggen nog altijd te wachten tot ik er iets mee doe. Eigenlijk zijn het er erg weinig en zijn ze ook klein, dus nogal veel moeite voor waarschijnlijk heel weinig. Maar ze brachten me wel op een idee: appels en kastanje gaan goed samen en er bestaan ook potjes kastanjepuree. Zoiets als pindakaas, alleen staan ze niet bij het broodbeleg maar bij de appelmoes in de winkel. Ook met extra smaakje (vanille, en chocola bestaat geloof ik ook), maar ik gebruik naturel.

Vulling van klein gesneden appels dus, beetje suiker en maïzena, dat doe ik meestal omdat dat wat uitlopend vocht van de appels kan binden, en Engelse mixed spice. Dat is verwant aan onze speculaaskruiden, maar er zit naar verhouding minder kaneel in en meer kruidnagel. Ik heb er voor het idee ook nog wat gemalen piment doorheen geroerd, maar of je dat proeft? De bodem eerst met een laagje kastanjepuree bestreken, en aan de vulling ook nog wat gedroogde cranberries toegevoegd, om er een echt herfsttaartje van te maken. En hij smaakt heerlijk, al zeg ik het zelf:)

appelcranberryvulling

Voor erbij heb ik ook nog een glutenvrije variant gemaakt. De vulling kon hetzelfde blijven, maar met het korstdeeg is het altijd weer puzzelen. Een mengsel van verschillende melen en bloemen lijkt toch het beste te werken. Deze keer heb ik 30 g rijstemeel, 15 g rijstebloem, 10 g kleefrijstebloem, 10 g maïzena, 30 g witte basterdsuiker, 40 g boter en een eidooier gebruikt. Precies genoeg voor vier minivormpjes, en het leek heel behoorlijk op ‘echt’ appeltaartdeeg. Je kunt het ook gewoon op 180 graden C mee bakken met de grotere taart. Ik begreep van de ontvangers dat het zich ook heel behoorlijk heeft gedragen bij het ontvormen en opeten, dus dit recept mag blijven.

Vijf appelcranberrytaartjes

Nu heb ik morgen een verjaardag waarvoor ik iets lekker mee zal nemen. Er werd al gevraagd naar appels (verwerkt uiteraard;)), dus de overgebleven helft van dit taartje gaat mee. Maar daar moet dan wel een andere halve bij. Ik heb nog kastanjepuree over, daarmee gaat het iets worden. Heb het recept al bijna uitgebroed, dus morgenochtend aan de slag.

Er zitten overigens ook nog altijd gedroogde cranberries in het zakje…