Archive for the ‘Taart zonder fruit’ Category

Om je vingers bij af te likken

13 september 2015

Wist je dat chocola, echte dan dus, veganistisch is? Dus als je een taart wilt maken die een beetje dieetvriendelijk is, is dat een heel goede keus. Sowieso is chocola altijd een goede keus. Voor deze feesttaart heb ik de waterganache uit het boek ‘Puur chocola’ van Chantal Coady als basis gebruikt. Niet zo zwaar, wel met echte chocoladesmaak.

De ganache bak je niet mee, je schept hem op een bodem die al af is. Dat kan voorgebakken zijn, maar in dit geval heb ik gedaan alsof het een cheesecake werd. Koekjesbodem dus. Alleen zijn kant-en-klare koekjes meestal niet veganistisch, en boter al helemaal niet. Dus heb ik dat vervangen door cornflakes (even flink in knijpen om ze te breken) en chocola. Is de taart meteen ook glutenvrij. Ik had dit al eens eerder geprobeerd, maar dat was niet zo’n succes: de bodem werd zo hard dat bij het snijden de stukken in het rond vlogen. Een paar lepels amandelpasta erdoor doen wonderen. Vraag me alleen niet hoe veel, ik doe altijd maar wat en heb het niet opgeschreven.

Als de bodem is opgestijfd is het een kwestie van stapelen. Laag ganache, laagje jam (pardon: vruchtenbeleg), blauwe bessen, nog meer ganache, frambozen. En voor de afwerking een glazuur gemaakt van sap-uit-een-pak omdat dat helder is, agar-agar en pijlwortelmeel. Dat vind ik nogal lastig afmeten, liever te stijf dan dat het eraf druipt, en het moment van overgieten luistert ook erg nauw: het moet nog vloeibaar zijn, maar niet té, en ook niet meer zo warm dat de ganache erdoor smelt. Kortom: dit moet ik nog eens vervolmaken.

vulling

Onvoorstelbaar maar waar: niet iedereen is gek op chocola. En omdat ik deze taart ook nog eens in mijn bijna-kleinste vorm heb gemaakt, heb ik er nog wat kleverige hapjes bij gebakken. Je wilt toch niet met te weinig aankomen. Je kunt met de vulling variëren, ik heb ook maar gewoon gebruikt wat ik nog in huis had.

In dit geval was dat amandelen en pistachenoten, in stukjes hakken en even roosteren. Dan wat kleingesneden dadels erbij en stukjes ovengeroosterde appels van eigen boom. Alles mengen, lepeltje kaneel erdoor en klaar is je vulling. Dan: een stapel filovellen in drieën snijden, elk stukje bekwasten met wat olie en een flinke theelepel vulling erop. Oprollen en op een plaat leggen. Als alle rolletjes klaar zijn ze aan de buitenkant nog eens met olie bestrijken en bakken tot ze knapperig zijn.

kleverige_rolletjes

Omdat de vulling niet zo zoet was, heb ik de rolletjes daarna nog in een suikerstroopje gelegd met een scheutje oranjebloesemwater erdoor. Het knapperige gaat er grotendeels af, maar ze worden heerlijk kleverig. Om je vingers bij af te likken!

chocoladetaart_notenrolletjes

Advertenties

Ongewone ingrediënten

17 augustus 2012

Het leuke aan recepten van anderen vind ik dat je nog eens op een idee komt. Of dat het net het zetje kan zijn om iets uit te proberen wat onwaarschijnlijk of gewoon vies lijkt als je het zelf bedenkt. Van allebei heb ik afgelopen weken een voorval aan de hand gehad.

De eerste was een recept uit delicious., het nummer uit mei of juni denk ik. Het heette amarettotaart te zijn. De bodem is dan ook gemaakt van amaretti (die mierzoete maar o zo lekkere, knapperig-luchtige koekjes die zelfs als er amper een amandel aan te pas komt nog geschikt zijn om je gasten voor te zetten, hoewel ik de volgende keer beter ga lezen en alleen die met echte amandelen koop, gewoon uit principe) en in de vulling gaat wat amaretto, de likeur. Vrij eenvoudig recept dat ook niet te veel afwas oplevert: bodem van verkruimelde koekjes met gesmolten boter even bakken en dan de vulling erin. En daar komt het. Want die vulling, die vooral uit melk bestaat, met dus amaretto en koffie, moet natuurlijk gebonden worden. Melktaart bestaat ook wel, maar het is hier niet de bedoeling dat alles er weer uitloopt. En dat binden, dat gaat in dit recept met marshmellows. Je leest het goed, van die suikerige spekjes die aan een stokje boven een kampvuur horen.

Toen ik dat las werd ik blij: eindelijk een manier om iets te doen met het zakje vanillamellows dat ik al een hele tijd had liggen voor een feestje dat niet doorging. Het was precies genoeg, en ze waren nog wit ook. Roze levert waarschijnlijk een heel bijzonder taartje op, ik denk niet dat ik dat had aangedurfd. De bindingskracht zit ‘m in de gelatine. Normaal gesproken zou ik dat niet doen, want ik bak liever vegetarisch, maar omdat ik ze nu toch al in huis had…

En: het werkt perfect. Heerlijke vulling, al was het meer koffie dan amaretto. Nu nog op zoek naar mellows zonder gelatine, en als die het ook zo goed doen mag dit recept zeker blijven.

Amarettotaart die naar koffie smaakt

En dan ging er ook nog slagroom overheen, met geschaafde amandeltjes en chocola!

Het tweede recept hing in de lucht. Mijn zus schreef me dat ze brownies met kidneybonen had uitgeprobeerd maar dat ze het niet zo’n succes vond. Leek me ook niet erg geslaagd. Einde verhaal. Totdat een goede vriendin er drie weken later spontaan ook over begon. Zij had een recept gezien in een boekje van Antoinette Hertsenberg. Nog niet zelf uitgeprobeerd, maar zoiets prikkelt me wel. Zou het dan toch? Is het mogelijk om daar iets lekkers van te maken? Hoewel ik inmiddels wel weet dat veganistisch bakken niet per definitie grijs, grauw en muf betekent, had ik hier toch nog wat reserves bij. Maar ik was nieuwsgierig genoeg geworden om het te proberen. Bovendien zijn ze glutenvrij, net als de amarettotaart. Als het lekker blijkt, zou dat nog een toevoeging aan mijn repertoire dieetbaksels zijn.

In het boekje staat dat ze smeuïg zijn, tussen fudge en taart in. Zoiets neem ik ter kennisgeving aan, want wie schrijft er nou over zijn eigen brownies dat ze keihard zijn en niet te eten?

Aan de slag dus. Met pure chocola, dat mag want dat is veganistisch. Santen in plaats van boter, en gekookte kidneybonen in plaats van bloem. Ik kook ze zelf, omdat ik uit een blikje te zout vind. En verder was het een heel klassiek brownierecept: smelt wat er te smelten valt en roer alles door elkaar. Er gaan alleen geen eieren in. Maar afgekoelde santen en chocola zouden genoeg stevigheid moeten kunnen geven, lijkt mij.

Resultaat: de smaak is goed. Het smaakt naar brownie, of iets chocoladeachtigs zo je wilt. De bonen vallen niet op en de lichte kokossmaak die de santen toevoegt vind ik veel lekkerder dan ik had verwacht. Alleen: hij brokkelt uit elkaar. En zelfs een flinke kruimel krijg je niet fatsoenlijk in je mond want die wordt heel snel een heleboel kleintjes. En dan kijk ik toch met een schuin oog terug. Smeuïg? Droog is het gek genoeg niet, dat is waar. Maar als ik smeuïg lees verwacht ik ook een bepaalde mate van plakkerigheid, in elk geval zo dat je er stukjes van kunt snijden.

Dat vraagt dus om nog een keer maken, maar dan korter bakken, of een kleinere vorm gebruiken zodat het midden hopelijk plakkeriger blijft. Deze eersteling wilde ik in eerste instantie gebruiken om een kruimelbodem à la hierboven te maken, waarbij ik dan de tweede helft van het pakje santen zou smelten om de kruimels aan elkaar te plakken. Maar na een nachtje in de koelkast bleek de cake verder opgestijfd. Harder geworden ook, van smeuïg is geen sprake meer. Maar zolang je het echte chocoladecake noemt in plaats van brownie, is dat geen enkel probleem.

brownie

Marshmellows en kidneybonen dus. Ik had niet gedacht dat ik dat ooit in een baksel zou verwerken. Maar met deze resultaten ben ik toch blij dat ik aan een lichte vorm van experimenteerdrift lijd.

Anijskoekjes om te soppen

19 mei 2012

Onder het genot van een kopje thee met koekje overdenk ik mijn baksels van de laatste weken. Dat was niet veel. De koekjes waren het gevolg van een vriend die ‘morgenvroeg even langskwam en o ja, dan ben ik ook jarig’. Dat is de beste manier om mij de keuken in te krijgen. Een paar weken daarvoor had ik een recept uitgeknipt voor cantuccini, van die Italiaanse koekjes met amandel. Mooie gelegenheid om die uit te proberen.

Natúúrlijk had ik niet alle ingrediënten in huis. Tot mijn schrik zelfs geen hele amandelen (inmiddels weer op voorraad). Wel schaafsel, dus moest het daar maar mee. Wat me erg aansprak in het recept was de toevoeging van venkel en sinaasappelschil. Maar ook sinaasappelschil had ik niet vers, alleen in geconfijte-stukjesvorm. En alleen venkelzaad is wat te vlak van smaak. Om toch het idee vast te houden heb ik cantuccini met anijs gemaakt.

In een moeite door van de standaard amandelkoekjes (die met amandelmeel, suiker en eiwit) ook een anijsversie gemaakt. Die kregen wat minder suiker erin, en heb ik daarom na het afkoelen met poedersuiker bestrooid. Mooi!

Kortom, het werd weer eens iets heel anders dan oorspronkelijk de bedoeling was. Maar ze waren heel geschikt als cadeautje, en ik heb zelf ook met de overmaat lekker in de thee zitten soppen (dat hoort, al mag koffie uiteraard ook).

Nu broed ik op iets om met de twee dozen blauwe bessen die ik heb liggen te doen. Ik heb al een (kleiner) heerlijk doosje zo opgegeten en dat kan met de rest natuurlijk ook, maar je kunt ze ook verwerken. In eerste instantie dacht ik aan blueberry muffins, heel klassiek. Maar ook wel standaard. Nu had ik min of meer besloten dat het een Franse taart wordt, plat, pâte brisée, bessen in een laagje amandelspijs. Ook heel klassiek maar blijvend bijzonder. Beide op voorwaarde dat ik bloem in huis heb, daar ga ik altijd maar van uit maar ik heb niet gecontroleerd hoeveel het dan nu nog is.

En toen, nestelde zich langzaam maar opdringerig de herinnering aan een recept voor bosbessen-advocaattaart in mijn bewustzijn. Dat zou goed uitkomen voor de aangebroken fles advocaat die in mijn koelkast ligt, van toen ik ruim na Pasen even een geel paastaartje* maakte. Ik weet in welk boek het moet staan, als het recept inderdaad is wat ik denk dat het is. Maar ik heb nu geen zin meer om het op te zoeken. Morgen beslis ik wat er met de bessen gebeurt.

* voor het eerst ook roosjes van marsepein gemaakt. En verder versierd met gevulde en toch gehalveerde paaseitjes.

Een bruine en een blauwe taart

25 maart 2012

Of hoe veel er kan mislukken.

In mijn voorraadkast ligt al een tijdje een zakje met verschillende kleuren marsepein, ‘rolkwaliteit’. Reden om een paar keer een biscuittaart te maken met een bekleding van marsepein. Zo’n soort taart als je tijdens een taartworkshop maakt. Maar omdat ik er dan graag iets van maak wat met de kleur te maken heeft, bezorgde de blauwe me nogal wat hoofdbrekens. Wat is er nu blauw? Behalve heksentoetjes?

Water. Dus het zou een watertaart worden. Met als vulling bosbessen, die doen ook behoorlijk blauw aan. En omdat het om een feestje ging, nog een tweede taart erbij, met chocola. Doet het altijd goed, wat je er ook van maakt. Twee dagen van tevoren heb ik de vulling gemaakt: banketbakkersroom gekookt, chocoladeganache geroerd (met een scheut likeur erdoor, voor de grote-mensentaart), potje bosbessenspul gekocht. Dat kan ik wel dromen allemaal.

En daarna ging het mis.

Ik verwachtte dat een willekeurig recept voor een bodem uit mijn grote taartenboek wel goed zou zijn. Helaas, verkeerd gegokt. De biscuitbodem met cacao voor de chocoladetaart was plat maar wel eetbaar. De gewone bodem, voor de watertaart, was een soort omelet geworden. En pas toen ik die uit de oven haalde herinnerde ik me dat ik één keer eerder zoiets heb geprobeerd – met hetzelfde resultaat.

Inmiddels waren de eieren vrijwel op en de winkels dicht. Morgen verder kijken.  ’s Avonds kreeg ik te horen: ‘ja maar dat is toch ook heel moeilijk!’. O. Dat wist ik niet. Maar met een tip erbij: 20 minuten mixen en ook nog au bain marie. Ik weet niet of de buren daar erg blij mee waren, maar de volgende ochtend stond ik om 8:15 bij de kassa met drie dozen eieren, en daarna heb ik de tip heel goed opgevolgd. En het werkt! ik heb echt nog nooit zo’n mooi gerezen bodem gemaakt (nee hèhè, zie hierboven). Deze taart ging toen maar als bouwpakket mee naar het feestje, want vullen kan pas als de bodem is afgekoeld.

En de chocoladetaart… Tja. Mijn eerste plan was twee lagen biscuit met daartussen een laag schuim, dat alles aan elkaar geplakt met ganache. Toen de bodem te plat bleek om doormidden te snijden heb ik dat omgedraaid: twee lagen schuim en daartussen een chocoladebodem. Nog ‘even’ twee schuimlagen bakken dus. En of het er nou aan lag dat ik ongeduldig was, of aan de koffie die ik erdoor geroerd had, maar zelfs die zijn mislukt. Aangebrand. En zelfs zo erg dat ze niet meer te eten waren. Ik wist niet dat ik het kon.

Gelukkig had ik, ik durf het bijna niet te vertellen, die ochtend van de bakafdeling in de supermarkt ook nog een kant-en-klare en ook al voorgesneden taartbodem gekocht. Voor noodgevallen. En daar was nu toch wel sprake van. Dus twee supermarktbodems met daartussen mijn platte chocolaag en vooral veel ganache want die kant-en-klare is nogal droog. Bovenop een patroontje van mokkaboontjes en pure hagelslag en de taart is toch nog geslaagd, hoewel hij dus maar een héél klein beetje leek op wat ik bedacht had.

Puntjes chocoladetaart

Met de watertaart is het uiteindelijk toch nog goed gekomen. De bodems (het waren er twee) zijn maar heel weinig ingezakt, en konden nog prima doorgesneden worden. Banketbakkersroom ertussen, en de kleine op de grote gestapeld met bosbessenspul als plakmiddel. Daarna heb ik hem helemaal afgesmeerd met blauwe slagroom, je bent tenslotte een blauwe taart of niet.

 

 

 

 

 

 

En toen was het alleen nog een kwestie van versieren. Marsepein uitrollen (ik ben er nog niet achter hoe je dat met poedersuiker doet zonder dat er witte vlekken achterblijven), in de vorm van grote druppels snijden en over de taart draperen. Beetje glitter erop en om het helemaal af te maken: twee marsepeinen eendjes. Aaaah…

Blauwe watertaart met eendjes

En wat je er dan toch nog van kunt maken.

Twee zware taarten

13 juni 2010

Het is een drukke week, ook in de keuken. Vandaag twee taarten op bestelling. Voor deze ‘klant’ heb ik al eens eerder een gemberroomtaart gemaakt en die was goed bevallen, dus graag weer. Dat is een cake-achtige taart met veel slagroom in het beslag. Zwaar dus, ook al je hem optilt. Maar lekker, als je tenminste van gember houdt. Omdat we komende week wat verjaardagen in kleine kring te vieren hebben, heb ik er voor eigen gebruik in een moeite door nog een kleintje bijgemaakt.

En de tweede taart van de bestelling, daar zou ik even over nadenken. Graag ook iets met een stevige structuur, want ze moeten mee in de trein. En in een kartonnen doos zijn ze toch kwetsbaar… Voorstel: chocoladetaart met frambozen. Ook deze taart heb ik niet zelf bedacht, maar toen ik een stukje kreeg vond ik hem zo lekker, dat ik meteen het recept heb gevraagd. En nu dus zelf ook gemaakt.

Het is een soort brownie, dus er zitten heel wat chocoladerepen in. Beter kan niet, als je chocoladetaart maakt. En dan met frambozen, het ultieme fruit om chocola nóg lekkerder te maken – voor zover dat kan tenminste. Jammer dat ik nu alleen de foto nog maar heb!

Gember- en frambozenchcoladetaart in doos