Ongewone ingrediënten

Het leuke aan recepten van anderen vind ik dat je nog eens op een idee komt. Of dat het net het zetje kan zijn om iets uit te proberen wat onwaarschijnlijk of gewoon vies lijkt als je het zelf bedenkt. Van allebei heb ik afgelopen weken een voorval aan de hand gehad.

De eerste was een recept uit delicious., het nummer uit mei of juni denk ik. Het heette amarettotaart te zijn. De bodem is dan ook gemaakt van amaretti (die mierzoete maar o zo lekkere, knapperig-luchtige koekjes die zelfs als er amper een amandel aan te pas komt nog geschikt zijn om je gasten voor te zetten, hoewel ik de volgende keer beter ga lezen en alleen die met echte amandelen koop, gewoon uit principe) en in de vulling gaat wat amaretto, de likeur. Vrij eenvoudig recept dat ook niet te veel afwas oplevert: bodem van verkruimelde koekjes met gesmolten boter even bakken en dan de vulling erin. En daar komt het. Want die vulling, die vooral uit melk bestaat, met dus amaretto en koffie, moet natuurlijk gebonden worden. Melktaart bestaat ook wel, maar het is hier niet de bedoeling dat alles er weer uitloopt. En dat binden, dat gaat in dit recept met marshmellows. Je leest het goed, van die suikerige spekjes die aan een stokje boven een kampvuur horen.

Toen ik dat las werd ik blij: eindelijk een manier om iets te doen met het zakje vanillamellows dat ik al een hele tijd had liggen voor een feestje dat niet doorging. Het was precies genoeg, en ze waren nog wit ook. Roze levert waarschijnlijk een heel bijzonder taartje op, ik denk niet dat ik dat had aangedurfd. De bindingskracht zit ‘m in de gelatine. Normaal gesproken zou ik dat niet doen, want ik bak liever vegetarisch, maar omdat ik ze nu toch al in huis had…

En: het werkt perfect. Heerlijke vulling, al was het meer koffie dan amaretto. Nu nog op zoek naar mellows zonder gelatine, en als die het ook zo goed doen mag dit recept zeker blijven.

Amarettotaart die naar koffie smaakt

En dan ging er ook nog slagroom overheen, met geschaafde amandeltjes en chocola!

Het tweede recept hing in de lucht. Mijn zus schreef me dat ze brownies met kidneybonen had uitgeprobeerd maar dat ze het niet zo’n succes vond. Leek me ook niet erg geslaagd. Einde verhaal. Totdat een goede vriendin er drie weken later spontaan ook over begon. Zij had een recept gezien in een boekje van Antoinette Hertsenberg. Nog niet zelf uitgeprobeerd, maar zoiets prikkelt me wel. Zou het dan toch? Is het mogelijk om daar iets lekkers van te maken? Hoewel ik inmiddels wel weet dat veganistisch bakken niet per definitie grijs, grauw en muf betekent, had ik hier toch nog wat reserves bij. Maar ik was nieuwsgierig genoeg geworden om het te proberen. Bovendien zijn ze glutenvrij, net als de amarettotaart. Als het lekker blijkt, zou dat nog een toevoeging aan mijn repertoire dieetbaksels zijn.

In het boekje staat dat ze smeuïg zijn, tussen fudge en taart in. Zoiets neem ik ter kennisgeving aan, want wie schrijft er nou over zijn eigen brownies dat ze keihard zijn en niet te eten?

Aan de slag dus. Met pure chocola, dat mag want dat is veganistisch. Santen in plaats van boter, en gekookte kidneybonen in plaats van bloem. Ik kook ze zelf, omdat ik uit een blikje te zout vind. En verder was het een heel klassiek brownierecept: smelt wat er te smelten valt en roer alles door elkaar. Er gaan alleen geen eieren in. Maar afgekoelde santen en chocola zouden genoeg stevigheid moeten kunnen geven, lijkt mij.

Resultaat: de smaak is goed. Het smaakt naar brownie, of iets chocoladeachtigs zo je wilt. De bonen vallen niet op en de lichte kokossmaak die de santen toevoegt vind ik veel lekkerder dan ik had verwacht. Alleen: hij brokkelt uit elkaar. En zelfs een flinke kruimel krijg je niet fatsoenlijk in je mond want die wordt heel snel een heleboel kleintjes. En dan kijk ik toch met een schuin oog terug. Smeuïg? Droog is het gek genoeg niet, dat is waar. Maar als ik smeuïg lees verwacht ik ook een bepaalde mate van plakkerigheid, in elk geval zo dat je er stukjes van kunt snijden.

Dat vraagt dus om nog een keer maken, maar dan korter bakken, of een kleinere vorm gebruiken zodat het midden hopelijk plakkeriger blijft. Deze eersteling wilde ik in eerste instantie gebruiken om een kruimelbodem à la hierboven te maken, waarbij ik dan de tweede helft van het pakje santen zou smelten om de kruimels aan elkaar te plakken. Maar na een nachtje in de koelkast bleek de cake verder opgestijfd. Harder geworden ook, van smeuïg is geen sprake meer. Maar zolang je het echte chocoladecake noemt in plaats van brownie, is dat geen enkel probleem.

brownie

Marshmellows en kidneybonen dus. Ik had niet gedacht dat ik dat ooit in een baksel zou verwerken. Maar met deze resultaten ben ik toch blij dat ik aan een lichte vorm van experimenteerdrift lijd.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s


%d bloggers liken dit: