Anijskoekjes om te soppen

Onder het genot van een kopje thee met koekje overdenk ik mijn baksels van de laatste weken. Dat was niet veel. De koekjes waren het gevolg van een vriend die ‘morgenvroeg even langskwam en o ja, dan ben ik ook jarig’. Dat is de beste manier om mij de keuken in te krijgen. Een paar weken daarvoor had ik een recept uitgeknipt voor cantuccini, van die Italiaanse koekjes met amandel. Mooie gelegenheid om die uit te proberen.

Natúúrlijk had ik niet alle ingrediënten in huis. Tot mijn schrik zelfs geen hele amandelen (inmiddels weer op voorraad). Wel schaafsel, dus moest het daar maar mee. Wat me erg aansprak in het recept was de toevoeging van venkel en sinaasappelschil. Maar ook sinaasappelschil had ik niet vers, alleen in geconfijte-stukjesvorm. En alleen venkelzaad is wat te vlak van smaak. Om toch het idee vast te houden heb ik cantuccini met anijs gemaakt.

In een moeite door van de standaard amandelkoekjes (die met amandelmeel, suiker en eiwit) ook een anijsversie gemaakt. Die kregen wat minder suiker erin, en heb ik daarom na het afkoelen met poedersuiker bestrooid. Mooi!

Kortom, het werd weer eens iets heel anders dan oorspronkelijk de bedoeling was. Maar ze waren heel geschikt als cadeautje, en ik heb zelf ook met de overmaat lekker in de thee zitten soppen (dat hoort, al mag koffie uiteraard ook).

Nu broed ik op iets om met de twee dozen blauwe bessen die ik heb liggen te doen. Ik heb al een (kleiner) heerlijk doosje zo opgegeten en dat kan met de rest natuurlijk ook, maar je kunt ze ook verwerken. In eerste instantie dacht ik aan blueberry muffins, heel klassiek. Maar ook wel standaard. Nu had ik min of meer besloten dat het een Franse taart wordt, plat, pâte brisée, bessen in een laagje amandelspijs. Ook heel klassiek maar blijvend bijzonder. Beide op voorwaarde dat ik bloem in huis heb, daar ga ik altijd maar van uit maar ik heb niet gecontroleerd hoeveel het dan nu nog is.

En toen, nestelde zich langzaam maar opdringerig de herinnering aan een recept voor bosbessen-advocaattaart in mijn bewustzijn. Dat zou goed uitkomen voor de aangebroken fles advocaat die in mijn koelkast ligt, van toen ik ruim na Pasen even een geel paastaartje* maakte. Ik weet in welk boek het moet staan, als het recept inderdaad is wat ik denk dat het is. Maar ik heb nu geen zin meer om het op te zoeken. Morgen beslis ik wat er met de bessen gebeurt.

* voor het eerst ook roosjes van marsepein gemaakt. En verder versierd met gevulde en toch gehalveerde paaseitjes.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s


%d bloggers liken dit: