Archive for maart, 2012

Haverkoekjes zonder haver

31 maart 2012

Het gebeurt niet vaak dat ik twee keer precies hetzelfde bak, behalve als ik eerst ergens een of meer testversies van gemaakt heb. Maar met haverkoekjes ligt dat anders. Die maak ik vaak als ik even snel koekjes wil – ze vragen weinig tijd, weinig afwas en ze zijn heel erg lekker. En als ik ergens zo gek op ben, wil ik ze ook graag weg kunnen geven. Breng dat samen met de permanente uitdaging ook voor mensen-met-dieet te kunnen bakken, in de praktijk vaak glutenvrij, en daar is de volgende zoektocht.

Haverkoekjes bevatten zoals de naam al zegt haver, in vlokvorm, en daarnaast ook nog tarwebloem. Ik ben vorige week al begonnen met speuren in de biowinkel naar vervangers voor de havervlokken (havermout klinkt toch minder lekker). En wat zijn er veel mogelijkheden! Bijna elk graan of wat daarvoor door kan gaan bestaat ook in vlokvorm. Omdat de specifieke haversmaak er sowieso niet aan zit, besloot ik maar te kiezen voor wat op het oog een vergelijkbare structuur had. Rijst (te fijn) en amarant (ik herinner me dat als iets wat een soort lijm wordt) vielen dus af, en boekweit leek de beste vervanger.

Thuis meteen aan de slag: ik heb dezelfde verhoudingen in het recept gebruikt, en de bloem vervangen door rijstebloem. Dat werkt dus niet helemaal. Ze waren gelukkig wel lekker, maar veel meer uitgelopen dan het origineel. Dat betekende geen losse kletskoekjes, maar een plaat vol, en de koekjes zelf waren vol gaatjes komen te zitten. Zag er leuk uit! Ze werden er alleen wat slap van terwijl de ‘echte’ steviger zijn, een beetje klef in het midden en met dunne krokante randjes. Bovendien heeft rijstebloem toch iets mufs als je goed proeft.

Rijstkoekjes

Noodzaak tot verbetering dus. Omdat teff, ondanks dat het geen gluten bevat, wel een behoorlijke bindkracht schijnt te hebben, heb ik daarvan deze week een zak gekocht voor de tweede poging. Het zou mooi zijn als het zichzelf en de koekjes wat meer bij elkaar houdt. Mijn eerste ontdekking was dat ‘wit teffmeel’ dan wel wit heet, maar een beetje bruin beslag oplevert. En de tweede, dat het zich in deze koekjes net zo gedraagt als tarwebloem. Ik weet dus wel waar ik deze variant voortaan mee maak!

Drie verschillende koekjes

Van links naar rechts: een origineel haverkoekje, een met rijstebloem en een met teff.

Advertenties

Een bruine en een blauwe taart

25 maart 2012

Of hoe veel er kan mislukken.

In mijn voorraadkast ligt al een tijdje een zakje met verschillende kleuren marsepein, ‘rolkwaliteit’. Reden om een paar keer een biscuittaart te maken met een bekleding van marsepein. Zo’n soort taart als je tijdens een taartworkshop maakt. Maar omdat ik er dan graag iets van maak wat met de kleur te maken heeft, bezorgde de blauwe me nogal wat hoofdbrekens. Wat is er nu blauw? Behalve heksentoetjes?

Water. Dus het zou een watertaart worden. Met als vulling bosbessen, die doen ook behoorlijk blauw aan. En omdat het om een feestje ging, nog een tweede taart erbij, met chocola. Doet het altijd goed, wat je er ook van maakt. Twee dagen van tevoren heb ik de vulling gemaakt: banketbakkersroom gekookt, chocoladeganache geroerd (met een scheut likeur erdoor, voor de grote-mensentaart), potje bosbessenspul gekocht. Dat kan ik wel dromen allemaal.

En daarna ging het mis.

Ik verwachtte dat een willekeurig recept voor een bodem uit mijn grote taartenboek wel goed zou zijn. Helaas, verkeerd gegokt. De biscuitbodem met cacao voor de chocoladetaart was plat maar wel eetbaar. De gewone bodem, voor de watertaart, was een soort omelet geworden. En pas toen ik die uit de oven haalde herinnerde ik me dat ik één keer eerder zoiets heb geprobeerd – met hetzelfde resultaat.

Inmiddels waren de eieren vrijwel op en de winkels dicht. Morgen verder kijken.  ’s Avonds kreeg ik te horen: ‘ja maar dat is toch ook heel moeilijk!’. O. Dat wist ik niet. Maar met een tip erbij: 20 minuten mixen en ook nog au bain marie. Ik weet niet of de buren daar erg blij mee waren, maar de volgende ochtend stond ik om 8:15 bij de kassa met drie dozen eieren, en daarna heb ik de tip heel goed opgevolgd. En het werkt! ik heb echt nog nooit zo’n mooi gerezen bodem gemaakt (nee hèhè, zie hierboven). Deze taart ging toen maar als bouwpakket mee naar het feestje, want vullen kan pas als de bodem is afgekoeld.

En de chocoladetaart… Tja. Mijn eerste plan was twee lagen biscuit met daartussen een laag schuim, dat alles aan elkaar geplakt met ganache. Toen de bodem te plat bleek om doormidden te snijden heb ik dat omgedraaid: twee lagen schuim en daartussen een chocoladebodem. Nog ‘even’ twee schuimlagen bakken dus. En of het er nou aan lag dat ik ongeduldig was, of aan de koffie die ik erdoor geroerd had, maar zelfs die zijn mislukt. Aangebrand. En zelfs zo erg dat ze niet meer te eten waren. Ik wist niet dat ik het kon.

Gelukkig had ik, ik durf het bijna niet te vertellen, die ochtend van de bakafdeling in de supermarkt ook nog een kant-en-klare en ook al voorgesneden taartbodem gekocht. Voor noodgevallen. En daar was nu toch wel sprake van. Dus twee supermarktbodems met daartussen mijn platte chocolaag en vooral veel ganache want die kant-en-klare is nogal droog. Bovenop een patroontje van mokkaboontjes en pure hagelslag en de taart is toch nog geslaagd, hoewel hij dus maar een héél klein beetje leek op wat ik bedacht had.

Puntjes chocoladetaart

Met de watertaart is het uiteindelijk toch nog goed gekomen. De bodems (het waren er twee) zijn maar heel weinig ingezakt, en konden nog prima doorgesneden worden. Banketbakkersroom ertussen, en de kleine op de grote gestapeld met bosbessenspul als plakmiddel. Daarna heb ik hem helemaal afgesmeerd met blauwe slagroom, je bent tenslotte een blauwe taart of niet.

 

 

 

 

 

 

En toen was het alleen nog een kwestie van versieren. Marsepein uitrollen (ik ben er nog niet achter hoe je dat met poedersuiker doet zonder dat er witte vlekken achterblijven), in de vorm van grote druppels snijden en over de taart draperen. Beetje glitter erop en om het helemaal af te maken: twee marsepeinen eendjes. Aaaah…

Blauwe watertaart met eendjes

En wat je er dan toch nog van kunt maken.