Archive for oktober, 2011

Kastanjecake met amandeltopping

15 oktober 2011

In twee dagen tijd kan zich in je hoofd een heel concept van een taart vormen, en al denkend over het recept kristalliseert het dan langzaam uit. Maar hoe gaat dat nu eigenlijk? De eerste stap bij dit nieuwe probeersel was: een zachte cake. De optie van een droger baksel met een laagje kastanjepuree erop viel al snel af, omdat de puree ongezoet is. En omdat ik niet van droge taarten houd:) Met puree door het beslag heb je al eenvoudig een beetje natte cake te pakken. ‘Maar dan is het ook leuk als er bovenop een steviger laag zit, als contrast’. Zo gedacht, zo bedacht. Een karamellaagje met daarin de amandelen uit het aangebroken zakje in de kast.

Als er een zoete laag op zit, moet de cake zelf iets minder zoet zijn. Juist het verschil maakt het interessant. Dus, iets minder suiker dan in een standaard cakebeslag. En ik heb ‘m liever niet al te zwaar, dus ook geen boter. Wel crème fraîche, daar wordt de textuur nog smeuïger van. Is alleen kastanje genoeg om smaak te geven aan een hele cake? Ik denk het niet. Mixed spice erdoorheen, omdat het zo goed bij de tijd van het jaar past. En dan misschien nog iets om het te verdiepen? Chocola of cacao passeerden nog even, maar dat vond ik minder geschikt. Of ik had er gewoon geen zin in, kan ook. Uiteindelijk werd het een vleugje koffie.

Hoe maak je zo’n karamellaag? Met de tarte tatinvorm! Het is natuurlijk de vraag of zo’n cake daar ook goed uitkomt, ook al de mijne geloof ik wel anti-aanbak. Maar een beetje spanning moet er blijven;)

Dat was de theorie.

De praktijk ging voortvarend van start: amandelen roosteren, af laten koelen en grof hakken. Boter en suiker laten smelten in de vorm. Ik heb het niet al tot een karamel laten komen, omdat ik verwachtte (hoopte?) dat dat tijdens het bakken nog wel zou gebeuren. Dus eigenlijk alleen boter smelten en de suiker erdoorheen roeren. Amandelen erdoor, beslag van alle andere ingrediënten erop en bakken maar. Voor de zekerheid heb ik een foto gemaakt van het amandellaagje in de verder lege vorm, en een toen de cake gebakken was, voor het geval het storten helemaal mis zou gaan.

amandellaagje

 

 

 

 

 

Door de kastanjepuree kleurt de cake veel donkerder, en vooral door de ovenruit heen leek het ineens bijna zwart. Schrikken! Maar gelukkig, met de deur open zag het er prima uit. Hij was sneller gaar dan ik gedacht had, maar ook niet zo dik, dat zal het zijn.

En toen de grote test: wat gebeurt er als je ‘m omkeert op een bord?

Hij kwam laaaaangzaam los uit de vorm, slippend en bijna lillend (als het niet zo’n vies woord was;)). Niet in het midden, en ook niet helemaal heel, maar wel zo dat het er nog uitzag als een cake. Het suikerlaagje was geen karamel geworden, en bleef gedeeltelijk achter in de vorm daardoor. Niet heet en vloeibaar genoeg. Ik heb het er nu gewoon uitgeschept en over de cake verdeeld. Als ik het een volgende keer wel echt zo wil, beter dus van tevoren al helemaal laten karamelliseren.

Maar, de restjes die achterbleven in de vorm smaken nu ook al goed. Dus misschien laat ik het wel zo. De cake zelf is van buiten droog, maar van binnen nog een beetje zompig en toch gaar, precies zoals de bedoeling was. Hij mag mee uitgedeeld worden.

Kastanjecake met amandeltopping

Advertenties

Herfstige appeltaart

14 oktober 2011

Van (bijna) de laatste appels van eigen boom, die het zo goed doen in taart (ze worden niet of nauwelijks te koop aangeboden, maar mocht je iemand kennen met eigen boom: Groninger Kroon. Probeer er wat van mee te krijgen als je appeltaart wilt bakken!), ook nog een appeltaartje gemaakt. Met een rest deeg die ik nog in de vriezer had, standaard ouderwets recept dus altijd goed. Van een boom uit de buurt had ik eerder wat tamme kastanjes opgeraapt en die liggen nog altijd te wachten tot ik er iets mee doe. Eigenlijk zijn het er erg weinig en zijn ze ook klein, dus nogal veel moeite voor waarschijnlijk heel weinig. Maar ze brachten me wel op een idee: appels en kastanje gaan goed samen en er bestaan ook potjes kastanjepuree. Zoiets als pindakaas, alleen staan ze niet bij het broodbeleg maar bij de appelmoes in de winkel. Ook met extra smaakje (vanille, en chocola bestaat geloof ik ook), maar ik gebruik naturel.

Vulling van klein gesneden appels dus, beetje suiker en maïzena, dat doe ik meestal omdat dat wat uitlopend vocht van de appels kan binden, en Engelse mixed spice. Dat is verwant aan onze speculaaskruiden, maar er zit naar verhouding minder kaneel in en meer kruidnagel. Ik heb er voor het idee ook nog wat gemalen piment doorheen geroerd, maar of je dat proeft? De bodem eerst met een laagje kastanjepuree bestreken, en aan de vulling ook nog wat gedroogde cranberries toegevoegd, om er een echt herfsttaartje van te maken. En hij smaakt heerlijk, al zeg ik het zelf:)

appelcranberryvulling

Voor erbij heb ik ook nog een glutenvrije variant gemaakt. De vulling kon hetzelfde blijven, maar met het korstdeeg is het altijd weer puzzelen. Een mengsel van verschillende melen en bloemen lijkt toch het beste te werken. Deze keer heb ik 30 g rijstemeel, 15 g rijstebloem, 10 g kleefrijstebloem, 10 g maïzena, 30 g witte basterdsuiker, 40 g boter en een eidooier gebruikt. Precies genoeg voor vier minivormpjes, en het leek heel behoorlijk op ‘echt’ appeltaartdeeg. Je kunt het ook gewoon op 180 graden C mee bakken met de grotere taart. Ik begreep van de ontvangers dat het zich ook heel behoorlijk heeft gedragen bij het ontvormen en opeten, dus dit recept mag blijven.

Vijf appelcranberrytaartjes

Nu heb ik morgen een verjaardag waarvoor ik iets lekker mee zal nemen. Er werd al gevraagd naar appels (verwerkt uiteraard;)), dus de overgebleven helft van dit taartje gaat mee. Maar daar moet dan wel een andere halve bij. Ik heb nog kastanjepuree over, daarmee gaat het iets worden. Heb het recept al bijna uitgebroed, dus morgenochtend aan de slag.

Er zitten overigens ook nog altijd gedroogde cranberries in het zakje…

Zomertaarten zijn op voor je er erg in hebt…

9 oktober 2011

Dat ik de laatste tijd niets gepost heb, komt niet doordat ik niets gebakken heb. Maar wel doordat de tijd soms ontbreekt om er een leuk verhaaltje over te schrijven. Terwijl ik juist altijd zeg dat deze blog ook voor mezelf is, om te onthouden wat ik allemaal gemaakt heb!:O

Daarom dus nu alleen even een kort overzichtje van de afgelopen tijd.

abrikozentaart en chocoladecake

Frambozenchocoladecake (onder) en abrikozentaart (boven)

Soms is het nog erger dan niet de tijd nemen voor een blogje: onder een stukje van de frambozenchocoladecake die ik maakte voor mijn nieuwe-huisfeestje. En daarboven, wat er over was van de abrikozenkaastaart met lavendel. (Niets dus) Geslaagd recept, dat blijkt! Alleen moet de razende reporter er de volgende keer iets eerder bij zijn…

Op hetzelfde feestje de al bekende sesamkoekjes met cranberries. Voor de verandering tarwevrij gemaakt, met speltbloem.

Sesamkoekjes met cranberries

Een week later had ik appels over, en de ingrediënten voor banketbakkersroom. Dat gebeurt hier wel eens zomaar. Vooral die laatste zijn niet lang houdbaar dus daar moest iets mee gebeuren. Het werden twee taarten: een ouderwetse appeltaart en een volgens een beproefd recept: bodem van korstdeeg blind voorbakken, pannetje banketbakkersroom koken. Het een in het ander scheppen, dan stukjes vers fruit erop (druiven in dit geval) en afbakken.

Appeltaart voor het bakkendruiventaart voor het bakken

Dat was voor ze de oven in gingen, en zo waren ze daarna:

Appel- en druiventaart

De appeltaart beviel iedereen het beste. Mij ook, de druiventaart vond ik wat vlak. Was wel spannend van tevoren geweest, want dit was het eerste taartje met appels van nieuwe eigen boom!

Weer een week later, volgende weekend: een tuinfeestje. Hiervoor vanwege tijdgebrek een taart gemaakt volgens een vergelijkbaar maar nog eenvoudiger beproefd recept: bodem van korstdeeg blindbakken, pannetje banketbakkersroom koken. Na afkoelen het een in het ander scheppen, dan stukjes vers fruit erop (nectarines deze week) en klaar. Het weer deed de rest.

Nectarinetaart

Ik heb die dag nog meer appels geplukt, maar die zijn tot moes geworden. Geen plaatje dus!

De laatste in deze rij is een citroentaart. Boven het recept, ooit uit de krant geknipt ook weer, stond ‘gewoon in de oven schuiven’. En hoewel ik een fanatieke bakker ben, ben ik ook wel een beetje gemakzuchtig. Dus àls het makkelijk kan…  Toen ik een verzameling citroenen in de schoot geworpen kreeg, schoot me dus direct dat recept te binnen. Nog nooit gemaakt, maar ik knip alleen iets uit als het me echt lekker lijkt en dan staat het dus op het verlanglijstje.

Het werkt! Gewoon in de oven schuiven leverde een heel lekkere, romige citroentaart op. Terwijl in een pannetje citroenvla koken binnen de kortste keren zorgt voor een zure waterige massa met klontjes…. brrr

Tarte au citron