Archive for juli, 2010

Zwartebessenmini’s

27 juli 2010

Van de laatste zwartebessentaart had ik nog een klein restje deeg over, te veel om op te eten. Goed voor creatieve restverwerking dus. Met veel geduld paste het wel (heel dun) in twee appelbolvormen. Daarin een mengsel met yoghurt, wat bindmiddelen en zwarte bessen die ook nog over waren, en 40 minuten de oven in. Kleine taartjes hoeven bijna niet korter te bakken dan grote. Het zijn twee ultraschattige zwartebessenmini’s geworden. Nog niet geproefd, maar ze ruiken veelbelovend: zoet, zuur, fris en romig. Mmm…

Zwartebessen minitaartjes

Advertenties

Zomer = zwartebessentaart

26 juli 2010

Er is maar een ding dat echt niet mag ontbreken in de zomer: een zwartebessentaart. Half juli zijn ze rijp heerlijk om zo te eten, maar minstens zo lekker in een taart. En omdat ze vrijwel nergens te koop zijn, is het nu of nooit met zo’n taart. Afgelopen weekend heeft een van de struiken meer dan genoeg opgeleverd, waarvan het grootste deel dus plukvers direct de taart in ging.

Dit was een heel eenvoudig recept: korstdeeg, bak bessen erin, afdeklaagje met amandelen eroverheen smeren en bakken maar. En dan aan het eind van de middag buiten opeten. Maar eerst rustiek op de foto tussen de klaver en gegarneerd met zijn eigen blad:

Zwartebessentaart met amandellaagje

Het oorspronkelijke recept was met kersen, maar dit is waarschijnlijk lekkerder. In elk geval intenser van smaak, en het origineel was waarschijnlijk te zoet geweest. Hij smaakte zo goed dat we ‘m warm verorberd hebben, toen viel alles wel uit elkaar… het ene stukje dat nog over was was de volgende dag veel steviger. Maar omdat behalve de smaak ook de kleur heel intens was toch even een foto:

Aangesneden zwartebessentaart

En wat ervan over bleef? Dieppaarse tongen!

Verantwoorde koekjes

14 juli 2010

Op de valreep vandaag nog:  überverantwoorde koekjes. Ze stonden al een tijdje op mijn wensenlijstje en gisteren hebben we ze even snel in elkaar gedraaid: de sesamkrentenkoekjes van Peter Berley.  Zijn kookboek is van een ouderwetse vegetarische degelijkheid, maar het leuke is, dat het recepten zonder geitewollensokkensmaak zijn. ‘Alternatief’ eten mag tegenwoordig gelukkig ook lekker zijn.

De koekjes dus. Hij gebruikt in zijn baksels weinig zuivel, eieren en suiker, maar niet dogmatisch. Deze koekjes zijn toevallig wel veganistisch, of kunnen dat zijn beter gezegd, maar zo moet je ze natuurlijk niet verkopen:D. Het recept biedt de keuze uit kokosolie (had ik niet in huis), olijfolie (worden ze vast minder knapperig van) of boter. Dat laatste werd het dus. Verder gaat er havermout in (gemalen), héél veel sesamzaad, en volkorenmeel. En toch smaken ze niet naar karton.

Komt waarschijnlijk door de boter en de ahornsiroop. En doordat haver en sesam gewoon lekker zijn natuurlijk. Dan nog krenten erdoor, daar had ik niet genoeg van, dus gedeeltelijk vervangen door gedroogde cranberries. Maakt het misschien wel iets zoeter dan oorspronkelijk de bedoeling was, maar dat kunnen ze best nog hebben. En het ziet er leuk uit, die rode stukjes erin:

Sesamkrentenkoekjes

Het is de moeite waard ze te laten afkoelen, daar worden ze heel knapperig van. Maar daarna zijn ze onweerstaanbaar (dus alweer bijna op). Het enige onverklaarbare, maar dat delen ze met andere koekjes, is dat we twee derde van de hoeveelheden gebruikt hebben – en op ongeveer twee keer zo veel koekjes uitkwamen als het recept. Maar ja, wie maalt daar nu om? Meer koekjes = beter.

Frisse cheesecake

3 juli 2010

De afgelopen dagen was het veel te heet om de oven aan te hebben. En eigenlijk ook om taart te eten. Maar je bent een taartenbakker of niet, dus… dan verzin je maar wat. Het enige wat met deze tropische temperaturen eigenlijk nog wel kan, is cheesecake. En dan vooral ook koelkastkoud eten.

De koekjes moesten op, dus die konden mooi als bodem dienen. Kwam dat even goed uit!

Ik heb voor de vulling een mengsel van ricotta en Turkse yoghurt gebruikt en om hem wat zomerser te maken, frambozenjam erdoorheen geroerd. Die was mooi dieproze, maar na het bakken meer paars. Ook mooi, maar een onverwacht effect!

Voor de hoeveelheid eieren en de baktemperatuur (laag! het is niet de bedoeling dat ‘ie bruin wordt)  ben ik te rade gegaan bij de cheesecakes van de New Yorkse bakkerij Magnolia. De rest van het recept is eigen verzinsel, weer een experiment dus. Maar uitzonderlijk goed geslaagd, hier hoeft helemaal niets aan verbeterd te worden. Behalve dan, dat de volgende wel wat groter mag:)

Frambozencheesecake, lekker met aardbeien