Om je vingers bij af te likken

13 september 2015

Wist je dat chocola, echte dan dus, veganistisch is? Dus als je een taart wilt maken die een beetje dieetvriendelijk is, is dat een heel goede keus. Sowieso is chocola altijd een goede keus. Voor deze feesttaart heb ik de waterganache uit het boek ‘Puur chocola’ van Chantal Coady als basis gebruikt. Niet zo zwaar, wel met echte chocoladesmaak.

De ganache bak je niet mee, je schept hem op een bodem die al af is. Dat kan voorgebakken zijn, maar in dit geval heb ik gedaan alsof het een cheesecake werd. Koekjesbodem dus. Alleen zijn kant-en-klare koekjes meestal niet veganistisch, en boter al helemaal niet. Dus heb ik dat vervangen door cornflakes (even flink in knijpen om ze te breken) en chocola. Is de taart meteen ook glutenvrij. Ik had dit al eens eerder geprobeerd, maar dat was niet zo’n succes: de bodem werd zo hard dat bij het snijden de stukken in het rond vlogen. Een paar lepels amandelpasta erdoor doen wonderen. Vraag me alleen niet hoe veel, ik doe altijd maar wat en heb het niet opgeschreven.

Als de bodem is opgestijfd is het een kwestie van stapelen. Laag ganache, laagje jam (pardon: vruchtenbeleg), blauwe bessen, nog meer ganache, frambozen. En voor de afwerking een glazuur gemaakt van sap-uit-een-pak omdat dat helder is, agar-agar en pijlwortelmeel. Dat vind ik nogal lastig afmeten, liever te stijf dan dat het eraf druipt, en het moment van overgieten luistert ook erg nauw: het moet nog vloeibaar zijn, maar niet té, en ook niet meer zo warm dat de ganache erdoor smelt. Kortom: dit moet ik nog eens vervolmaken.

vulling

Onvoorstelbaar maar waar: niet iedereen is gek op chocola. En omdat ik deze taart ook nog eens in mijn bijna-kleinste vorm heb gemaakt, heb ik er nog wat kleverige hapjes bij gebakken. Je wilt toch niet met te weinig aankomen. Je kunt met de vulling variëren, ik heb ook maar gewoon gebruikt wat ik nog in huis had.

In dit geval was dat amandelen en pistachenoten, in stukjes hakken en even roosteren. Dan wat kleingesneden dadels erbij en stukjes ovengeroosterde appels van eigen boom. Alles mengen, lepeltje kaneel erdoor en klaar is je vulling. Dan: een stapel filovellen in drieën snijden, elk stukje bekwasten met wat olie en een flinke theelepel vulling erop. Oprollen en op een plaat leggen. Als alle rolletjes klaar zijn ze aan de buitenkant nog eens met olie bestrijken en bakken tot ze knapperig zijn.

kleverige_rolletjes

Omdat de vulling niet zo zoet was, heb ik de rolletjes daarna nog in een suikerstroopje gelegd met een scheutje oranjebloesemwater erdoor. Het knapperige gaat er grotendeels af, maar ze worden heerlijk kleverig. Om je vingers bij af te likken!

chocoladetaart_notenrolletjes

Chococupcakes

20 januari 2013

Eerlijk gezegd snap ik de cupcakerage niet. Meestal smaken ze commercieel naar karton, in het beste geval zijn ze in elk geval nog plakkerig en niet zo droog als echt karton, maar om nou te zeggen dat het een lekkere basis is? En dan daarop leuke versiersels. Ik ben dol op geknutsel (spelen met eten!), maar dit gaat dan om hoe het eruit ziet en helemaal niet om hoe het smaakt. Kortom: leuk zolang je aan het fröbelen bent maar erg jammer als je aan eten toe bent.

Gelukkig kun je er ook heel leuke dingen mee doen en variëren met het beslag én met wat er op gaat. Gisteren kreeg ik een uitnodiging voor een cupcakeparty waarvan ik verwacht dat we er heel spannende baksels gaan maken en in een moeite door kreeg ik ’s avonds ook de geest daarbij. Op zoek naar een geschikte vorm voor een klein chocotaartje met naast-cheesecake-gelegen contrasterende smaaksensaties (klodders klinkt niet zo lekker), besloot ik allemaal losse cakejes te maken met elk hun eigen dotje.

Chocoladecake maak ik altijd met chocola (lijkt logischer dan het is). Bij deze heb ik om het niet al te zwaar te maken geen boter gebruikt, maar wel het geheime ingrediënt: een bakje sojavla. Elk cakeje heeft een dotje witte-chocoladecheesecake in het midden, meegebakken. Daar wordt het een beetje stevig van. Het mengsel blijkt ook erg geschikt als dik glazuur, dus dat hebben we dan ook meteen uitgevonden.

De helft heb ik bestrooid met pistachenootjes. De andere helft niet, zodat wanneer de boel aan zou branden, niet alles mislukt was – gelukkig gaat dat heel goed zo.

Zachte chocoladecake bak je traditioneel au bain marie, maar ik heb geen braadslee waar een hele muffinvorm in past. Dus heb ik onderin de oven een ovenschaal met kokend water gezet, dat zorgt er in elk geval voor dat de cakejes niet uitdrogen.

En het werkt! Het helpt natuurlijk dat het chocola is, maar ik eet echt niet vaak zulke lekkere cupcakes. Zelfs andere-dan-cupcakes zijn de eerste keer uit de losse pols meestal niet zo lekker. Niks meer aan doen!

chococupcakes met nootjes

2012 samenvatting

31 december 2012

The WordPress.com stats helper monkeys prepared a 2012 annual report for this blog.

Here’s an excerpt:

The new Boeing 787 Dreamliner can carry about 250 passengers. This blog was viewed about 1.500 times in 2012. If it were a Dreamliner, it would take about 6 trips to carry that many people.

Click here to see the complete report.

Pepernoten?

8 december 2012

De biowinkel waar ik meestal kom doet je net als andere supermarkten ideeën aan de hand voor recepten die je kunt maken met ingrediënten die in de desbetreffende winkel te koop zijn en dan toevallig ook zo voor het grijpen staan. Dat gaat in de vorm van flyertjes die je even meepakt. En dat deed ik dus ook toen er afgelopen week een recept voor pepernoten stond te pronken. Want marketingtruc of niet, dit is een van de leukste die ik ken: met open vizier en je doet er nog eens ideeën door op.

Twee flyers in de tas, eentje die avond bij een net-verhuisde vriendin achtergelaten en de andere mee naar huis voor als ik twee dagen later tijd had. Helaas. Toen het zo ver was: flyertje kwijt. En omdat het 1 dag na Sinterklaas was, waren alle sporen uitgewist in de winkel. Alleen nog verweesde melkchocolade-sinten die met 50% korting herinnerden aan hoe het was.

Ik wist nog dat er boekweitmeel in ging, en ik gokte op honing, dus dat allebei aangeschaft. Thuis op de site van de keten gekeken, en zowaar: de flyerrecepten staan ook online. En daar worden ze gelukkig wel na Sinterklaas bewaard.

Ze heten pepernoten, maar op het bijgeleverde plaatje staan kruidnoten. En van het recept, dat ik keurig gevolgd heb (op wat vrijheden in de kruiderij na, want ik meng speculaaskruiden altijd zelf, net zoals ik er op dat moment zin in heb), werd ik ook niet veel wijzer. En om eerlijk te zijn weet ik het nu nog niet. Ze hebben de vorm van pepernoten, maar ze zijn te knapperig en rul, echte pepernoten zijn taai. Maar als het kruidnoten hadden moeten worden, is het niet logisch dat je ze tot balletjes moet vormen. Over de smaak zullen we het niet hebben: die neigt naar pepernoot, maar dat is omdat ik zin had in extra anijs, dus dat heb ik er zelf ingebracht.

Ik noem ze maar brosse decemberkoekjes, dan kun je ze ook zonder sputteren na 5 december bakken en roepen ze geen niet-waargemaakte associaties op. Want ook al lijken ze dan nergens op, ze bevallen prima!

pepernoten of kruidnoten?

Brosse decemberkoekjes

Ongewone ingrediënten

17 augustus 2012

Het leuke aan recepten van anderen vind ik dat je nog eens op een idee komt. Of dat het net het zetje kan zijn om iets uit te proberen wat onwaarschijnlijk of gewoon vies lijkt als je het zelf bedenkt. Van allebei heb ik afgelopen weken een voorval aan de hand gehad.

De eerste was een recept uit delicious., het nummer uit mei of juni denk ik. Het heette amarettotaart te zijn. De bodem is dan ook gemaakt van amaretti (die mierzoete maar o zo lekkere, knapperig-luchtige koekjes die zelfs als er amper een amandel aan te pas komt nog geschikt zijn om je gasten voor te zetten, hoewel ik de volgende keer beter ga lezen en alleen die met echte amandelen koop, gewoon uit principe) en in de vulling gaat wat amaretto, de likeur. Vrij eenvoudig recept dat ook niet te veel afwas oplevert: bodem van verkruimelde koekjes met gesmolten boter even bakken en dan de vulling erin. En daar komt het. Want die vulling, die vooral uit melk bestaat, met dus amaretto en koffie, moet natuurlijk gebonden worden. Melktaart bestaat ook wel, maar het is hier niet de bedoeling dat alles er weer uitloopt. En dat binden, dat gaat in dit recept met marshmellows. Je leest het goed, van die suikerige spekjes die aan een stokje boven een kampvuur horen.

Toen ik dat las werd ik blij: eindelijk een manier om iets te doen met het zakje vanillamellows dat ik al een hele tijd had liggen voor een feestje dat niet doorging. Het was precies genoeg, en ze waren nog wit ook. Roze levert waarschijnlijk een heel bijzonder taartje op, ik denk niet dat ik dat had aangedurfd. De bindingskracht zit ‘m in de gelatine. Normaal gesproken zou ik dat niet doen, want ik bak liever vegetarisch, maar omdat ik ze nu toch al in huis had…

En: het werkt perfect. Heerlijke vulling, al was het meer koffie dan amaretto. Nu nog op zoek naar mellows zonder gelatine, en als die het ook zo goed doen mag dit recept zeker blijven.

Amarettotaart die naar koffie smaakt

En dan ging er ook nog slagroom overheen, met geschaafde amandeltjes en chocola!

Het tweede recept hing in de lucht. Mijn zus schreef me dat ze brownies met kidneybonen had uitgeprobeerd maar dat ze het niet zo’n succes vond. Leek me ook niet erg geslaagd. Einde verhaal. Totdat een goede vriendin er drie weken later spontaan ook over begon. Zij had een recept gezien in een boekje van Antoinette Hertsenberg. Nog niet zelf uitgeprobeerd, maar zoiets prikkelt me wel. Zou het dan toch? Is het mogelijk om daar iets lekkers van te maken? Hoewel ik inmiddels wel weet dat veganistisch bakken niet per definitie grijs, grauw en muf betekent, had ik hier toch nog wat reserves bij. Maar ik was nieuwsgierig genoeg geworden om het te proberen. Bovendien zijn ze glutenvrij, net als de amarettotaart. Als het lekker blijkt, zou dat nog een toevoeging aan mijn repertoire dieetbaksels zijn.

In het boekje staat dat ze smeuïg zijn, tussen fudge en taart in. Zoiets neem ik ter kennisgeving aan, want wie schrijft er nou over zijn eigen brownies dat ze keihard zijn en niet te eten?

Aan de slag dus. Met pure chocola, dat mag want dat is veganistisch. Santen in plaats van boter, en gekookte kidneybonen in plaats van bloem. Ik kook ze zelf, omdat ik uit een blikje te zout vind. En verder was het een heel klassiek brownierecept: smelt wat er te smelten valt en roer alles door elkaar. Er gaan alleen geen eieren in. Maar afgekoelde santen en chocola zouden genoeg stevigheid moeten kunnen geven, lijkt mij.

Resultaat: de smaak is goed. Het smaakt naar brownie, of iets chocoladeachtigs zo je wilt. De bonen vallen niet op en de lichte kokossmaak die de santen toevoegt vind ik veel lekkerder dan ik had verwacht. Alleen: hij brokkelt uit elkaar. En zelfs een flinke kruimel krijg je niet fatsoenlijk in je mond want die wordt heel snel een heleboel kleintjes. En dan kijk ik toch met een schuin oog terug. Smeuïg? Droog is het gek genoeg niet, dat is waar. Maar als ik smeuïg lees verwacht ik ook een bepaalde mate van plakkerigheid, in elk geval zo dat je er stukjes van kunt snijden.

Dat vraagt dus om nog een keer maken, maar dan korter bakken, of een kleinere vorm gebruiken zodat het midden hopelijk plakkeriger blijft. Deze eersteling wilde ik in eerste instantie gebruiken om een kruimelbodem à la hierboven te maken, waarbij ik dan de tweede helft van het pakje santen zou smelten om de kruimels aan elkaar te plakken. Maar na een nachtje in de koelkast bleek de cake verder opgestijfd. Harder geworden ook, van smeuïg is geen sprake meer. Maar zolang je het echte chocoladecake noemt in plaats van brownie, is dat geen enkel probleem.

brownie

Marshmellows en kidneybonen dus. Ik had niet gedacht dat ik dat ooit in een baksel zou verwerken. Maar met deze resultaten ben ik toch blij dat ik aan een lichte vorm van experimenteerdrift lijd.

Anijskoekjes om te soppen

19 mei 2012

Onder het genot van een kopje thee met koekje overdenk ik mijn baksels van de laatste weken. Dat was niet veel. De koekjes waren het gevolg van een vriend die ‘morgenvroeg even langskwam en o ja, dan ben ik ook jarig’. Dat is de beste manier om mij de keuken in te krijgen. Een paar weken daarvoor had ik een recept uitgeknipt voor cantuccini, van die Italiaanse koekjes met amandel. Mooie gelegenheid om die uit te proberen.

Natúúrlijk had ik niet alle ingrediënten in huis. Tot mijn schrik zelfs geen hele amandelen (inmiddels weer op voorraad). Wel schaafsel, dus moest het daar maar mee. Wat me erg aansprak in het recept was de toevoeging van venkel en sinaasappelschil. Maar ook sinaasappelschil had ik niet vers, alleen in geconfijte-stukjesvorm. En alleen venkelzaad is wat te vlak van smaak. Om toch het idee vast te houden heb ik cantuccini met anijs gemaakt.

In een moeite door van de standaard amandelkoekjes (die met amandelmeel, suiker en eiwit) ook een anijsversie gemaakt. Die kregen wat minder suiker erin, en heb ik daarom na het afkoelen met poedersuiker bestrooid. Mooi!

Kortom, het werd weer eens iets heel anders dan oorspronkelijk de bedoeling was. Maar ze waren heel geschikt als cadeautje, en ik heb zelf ook met de overmaat lekker in de thee zitten soppen (dat hoort, al mag koffie uiteraard ook).

Nu broed ik op iets om met de twee dozen blauwe bessen die ik heb liggen te doen. Ik heb al een (kleiner) heerlijk doosje zo opgegeten en dat kan met de rest natuurlijk ook, maar je kunt ze ook verwerken. In eerste instantie dacht ik aan blueberry muffins, heel klassiek. Maar ook wel standaard. Nu had ik min of meer besloten dat het een Franse taart wordt, plat, pâte brisée, bessen in een laagje amandelspijs. Ook heel klassiek maar blijvend bijzonder. Beide op voorwaarde dat ik bloem in huis heb, daar ga ik altijd maar van uit maar ik heb niet gecontroleerd hoeveel het dan nu nog is.

En toen, nestelde zich langzaam maar opdringerig de herinnering aan een recept voor bosbessen-advocaattaart in mijn bewustzijn. Dat zou goed uitkomen voor de aangebroken fles advocaat die in mijn koelkast ligt, van toen ik ruim na Pasen even een geel paastaartje* maakte. Ik weet in welk boek het moet staan, als het recept inderdaad is wat ik denk dat het is. Maar ik heb nu geen zin meer om het op te zoeken. Morgen beslis ik wat er met de bessen gebeurt.

* voor het eerst ook roosjes van marsepein gemaakt. En verder versierd met gevulde en toch gehalveerde paaseitjes.

Haverkoekjes zonder haver

31 maart 2012

Het gebeurt niet vaak dat ik twee keer precies hetzelfde bak, behalve als ik eerst ergens een of meer testversies van gemaakt heb. Maar met haverkoekjes ligt dat anders. Die maak ik vaak als ik even snel koekjes wil – ze vragen weinig tijd, weinig afwas en ze zijn heel erg lekker. En als ik ergens zo gek op ben, wil ik ze ook graag weg kunnen geven. Breng dat samen met de permanente uitdaging ook voor mensen-met-dieet te kunnen bakken, in de praktijk vaak glutenvrij, en daar is de volgende zoektocht.

Haverkoekjes bevatten zoals de naam al zegt haver, in vlokvorm, en daarnaast ook nog tarwebloem. Ik ben vorige week al begonnen met speuren in de biowinkel naar vervangers voor de havervlokken (havermout klinkt toch minder lekker). En wat zijn er veel mogelijkheden! Bijna elk graan of wat daarvoor door kan gaan bestaat ook in vlokvorm. Omdat de specifieke haversmaak er sowieso niet aan zit, besloot ik maar te kiezen voor wat op het oog een vergelijkbare structuur had. Rijst (te fijn) en amarant (ik herinner me dat als iets wat een soort lijm wordt) vielen dus af, en boekweit leek de beste vervanger.

Thuis meteen aan de slag: ik heb dezelfde verhoudingen in het recept gebruikt, en de bloem vervangen door rijstebloem. Dat werkt dus niet helemaal. Ze waren gelukkig wel lekker, maar veel meer uitgelopen dan het origineel. Dat betekende geen losse kletskoekjes, maar een plaat vol, en de koekjes zelf waren vol gaatjes komen te zitten. Zag er leuk uit! Ze werden er alleen wat slap van terwijl de ‘echte’ steviger zijn, een beetje klef in het midden en met dunne krokante randjes. Bovendien heeft rijstebloem toch iets mufs als je goed proeft.

Rijstkoekjes

Noodzaak tot verbetering dus. Omdat teff, ondanks dat het geen gluten bevat, wel een behoorlijke bindkracht schijnt te hebben, heb ik daarvan deze week een zak gekocht voor de tweede poging. Het zou mooi zijn als het zichzelf en de koekjes wat meer bij elkaar houdt. Mijn eerste ontdekking was dat ‘wit teffmeel’ dan wel wit heet, maar een beetje bruin beslag oplevert. En de tweede, dat het zich in deze koekjes net zo gedraagt als tarwebloem. Ik weet dus wel waar ik deze variant voortaan mee maak!

Drie verschillende koekjes

Van links naar rechts: een origineel haverkoekje, een met rijstebloem en een met teff.